Als held de deur uit...

Mijn eerste hulpvraag bij Stichting HiP sinds ik me ooit opgaf
Tjonge, hoeveel jaar geleden is dat eigenlijk al? Geen idee! En waar gaf ik me ook alweer voor op? Maakt ook niet uit. Er is een hulpvraag in mijn buurt en ik heb ja gezegd. Er is een praktische klus te doen en geen man in de buurt. Ik denk nog: “Dat is misschien een klusje van een half uur en dan ga ik als een held de deur uit..”


Meer werk dan verwacht
Al snel heb ik contact gelegd met de hulpvrager via de email en een tijd afgesproken. Wanneer ik op de afgesproken tijd kom, zie ik een wand vol met dozen staan en nog een bouwpakket voor een salontafel. Dat lijkt dus een beetje meer werk dan ik had verwacht.

Tijdens mijn eerste bezoek bestudeer ik de handleiding en zet ik de salontafel in elkaar. Ik heb zelf een drukke baan en een gezin, dus in de tweede week plan ik deel twee van de klus. Ik zet dan een ladenkast in elkaar. Een week daarna nog een TV meubel. En afgelopen week nog een vitrinekast en een plank boven de stereo met bouten aan de muur. Het kan maar klaar zijn, denk ik.

Dankbaar
Mevrouw is tevreden en ze wilde me er iets voor geven. Oeps, hoe zit dat ook alweer? Mag dat van HiP? Ik heb hartelijk bedankt voor het gebaar, maar de boekenbon op tafel laten liggen.

“Jezus ging rond al goeddoende en Hem volg ik”, dat is alles wat ik haar gezegd heb.
“Mag ik dan nog wel eens bellen?”vroeg ze.
“Jazeker hoor, mevrouw”.

We hebben elkaar hartelijk 'tot ziens' gegroet.